Folk

Av og til blir eg litt sur på meg sjølv fordi eg ikkje tek kontakt med folk. Eg kunne jo gått bort til dei og satt meg ned der. I staden vel eg å setje meg åleine med kaffen og macen min. Eg er verkeleg ikkje eit sosialt vesen. Skulle eigentleg ynskje eg var det. Men dei gongane eg har vore den som har gått bort og teke kontakt, har alltid vorte kleine situasjonar. Dette gjeld jo berre dei folka som ein liksom "må" vera venn med, slik som klassekameratar. Når eg tek kontakt med folk som eg genuint er interessert i å prate med, er det ikkje så kleint. Men det er jo som regel gamle folk på bussen eller folk som går tur med hunden sin. Poenget er at eg har eit problem med folk. Om det er ein gjeng på meir enn fire personar, blir eg berre stille. Eg seier aldri noko i slike mengder.

Eg trur det er i alle fall tre grunnar til det.
1. Eg blir heilt satt ut av korleis folk skal bevise seg sjølv overfor andre, spesielt i mengder.
2. Eg føler at eg ikkje har noko å bidra med, ikkje berre fordi eg har dårleg sjølvtillit, men fordi ein er liksom nøydd til å seie noko interessant eller morosamt og eg tykkjer det blir så påtatt.
3. Det er generelt få folk eg faktisk likar. Når ein da skal vera saman i ei mengde, er sjansen stor for at eg ikkje likar fleirtalet.

Dette handlar ikkje om at eg er ein overlegen dust som trur eg er så mykje betre enn alle andre. Det er ofte det folk trur om meg. Det handlar meir om at eg vil bli kjend med folk eg passar saman med, utan at ein skal prøve å imponere kvarandre. Eg blir også veldig sjenert i mengder fordi eg føler meg utsatt. Om eg seier noko der, er det mange fleire som dømmer meg. Det er sjølvtillita mi som ikkje er steinhard. Ikkje døm meg for det.

På skulen verkar det som alle skal bli bestevenner og vi skal ha eit supert klassemiljø og alt skal bli perfekt. Tanken er god, men det funkar ikkje slik. For å bli kjend med nokon treng ein tid. Det er dette mange ikkje skjønar. Ein blir ikkje bestevenn med nokon med ein gong. Sidan eg ofte held meg for meg sjølv eller ikkje er med på alt det sosiale, trur jo folk at eg ikkje likar dei. Det stemmer jo somme gonger, men ein treng ikkje å bli fornærma av den grunn. Folk må slutte å ta alt så personleg, jeez. Du er ein kul person, eg likar deg, men vi treng ikkje å bli bestevenner. That's it.

Ny byrjing

For litt sidan laga eg ei speleliste som eg kalla "ny byrjing". Syster mi og eg har lenge gjort narr av folk som byrjer å studere og kaller det ei ny byrjing eller eit nytt kapittel i livet. Eg er klar over at eg sjølv har brukt uttrykket "ny byrjing", men nå ser eg det berre som ironisk fordi det er så kleint. Det er faktisk ikkje noko nytt å byrje på høgskule. Og kvifor seier eg det? Jo, fordi det er akkurat det eg har gjort nå. Hurra, Marit vart også student. Ein trur at det skal bli noko nytt og at ein blir vaksen og alt det der, men nei, alt er det same. Dei same irriterande folka, dei same teite problema, dei same trongsynte sosiale reglane, og ingen er vaksne enda.

Kvifor eg plutseleg fann ut at eg skulle skrive på den gamle tenåringsbloggen min, det kan ein lure på. Denne bloggen er jo skrive av ein emosjonell og litt borderline ungdom som overdriv alt som er vondt, og berre såvidt ser det som er godt. Akkurat i det eg skreiv den førre setningen flira eg, for det er jo sant. Eg er framleis den emosjonelle ungdommen, men med ein litt meir rasjonell tankegang. Eg er mykje tryggare, men enda har eg ikkje heilt funne ut kven eg eigentleg er. Ikkje at eg skal setja ut på ei reise for å finne meg sjølv, for det tykkjer eg berre er fjollete. Eg vil lære meir om meg sjølv og det kan vera ein lang prosess, men å finne meg sjølv treng eg ikkje. Eg er jo her.

Så attende til kvifor eg nå skriv på denne bloggen. Etter lange perioder utan, merkar eg at eg treng å få utløp for kjensler og tankar. Ikkje fordi eg treng at folk les det, men fordi eg treng å seie det. Som eg har skrive før, tykkjer eg det er utruleg godt å vite at så og seie ingen les denne bloggen. Om nokon ein dag finn denne bloggen og les han, så håpar eg at folk kan kjenne seg att i noko av det tullet her. Det er så mange ting som gjer at eg berre har lyst til å skrike høgt, men det er liksom ikkje sosialt akseptert. Når eg kan skrive, blir alt litt enklare. Eg trur også at dei næraste fort blir litt lei av at eg klagar og irriterar meg over så mange ting. Når eg da skriv, slepp dei kanskje noko av dette. Trur det er sunt for alle å skrive.

For now I can only guess what's coming next

Oi. Denne bloggen har vore sovande sidan oktober 2012. Det er veldig lenge. Om eg skulle oppdatert slik som eg alltid har gjort, ville det vorte veldig vanskeleg nå. Eg har berre brukt denne bloggen for å få utløp for dei vonde tinga. Dette har vore mitt eige lille sanctuary, og så godt det har vore. Det er vel framleis ingen som les denne bloggen, noko som eigentleg alltid har vore veldig betryggande. Likevel skriv eg att. Dette er i alle fall eit forsøk.

Sist gong eg skreiv noko var det om at eg hadde flytta. Ny plass. Nye folk. Alt det der. Da kan eg vel fortsetje der. Eg har enda ein gong flytta. Nå går eg på folkehøgskule. Å byrje her har til nå vore det vanskelegaste eg har gjort i livet. Men eg er så himla glad for at eg gjorde det. Det har tatt meg ei stund å bli trygg her, og det er kanskje ein klisje å seie det, men folkehøgskule er så bra for meg. Eg passa jo aldri inn på vidaregåande, og sjølv om eg aldri skreiv meir etter eg flytta sist var det ikkje berre lett. Det gjekk sjølvsagt betre, og derfor vart det ikkje noko meir syting på denne bloggen her det året. Eg følte vel at eg voks frå det. Det er jo ganske så sant, for ho som sitt her nå er mykje eldre enn ho som kreiv det førre innlegget. Det har skjedd så mykje. Heldigvis har eg greidd å kome gjennom alt.

Eg veit ikkje kva eg kjem til å skrive om, eller om eg kjem til å skrive noko meir enn dette innlegget, men da har eg i alle fall gjort eit forsøk.

Eg har vore i India foresten. Her er Mads som ser på Mount Everest. Det var fint!

Haust

No er livet mitt nytt att. Eg har flytta. Ny plass, nye folk. Eg som elskar endringar.. nei vent.
Fuck this.

Ikkje at eg har flytta så himla langt, men likevel. Eg bur åleine på tredje året no. Eg synest det er skummelt, men heime er framleis heime. Det er trygt.

Lykka ligg her. Tenk at dei finaste har kome med nye album.

Og det er haust. Optimal lykke!

Men mykje av lykka kjem jo frå han lange karen som har vore kjærasten min i eit år no.

Livet er fint.

Nobody Nowhere

Fearless, nothing can cease

Knowing my part

Fearless, nobody nowhere

Holding me down

Somme gonger er berre alt gale på same tid. Det er slitsomt, men ja det går bra likevel. Stress er ein ting eg må lære meg å kontrollere betre. Men at eg er fysisk utslitt er ikkje like lett å styre. Hovudet mitt verkar. Eg treng ei pause, så inderleg.

Eg ynskjer at eg faktisk klarer å "gripe dagen" og "leva i nuet". Eg har ikkje lært det enda.

White Blank Page

Mine morgonar ser slik ut, fordi eg har ein søt kjærast som gav meg største supermann-koppen.

Life is pretty ok!

Soundtrack: Mumford & Sons

Vi lever alla med känslan att falla

Føler du nokon gong at du er omringa av folk, men at ingen eigentleg ser deg?

Det er vondt.

Welcome home

All my nightmares escaped my head
Bar the door, please don't let them in
You were never supposed to leave
Now my head's splitting at the seams
And I don't know if I can

Here, beneath my lungs, I feel your thumbs press into my skin again

Some die young, but you better hold on

Will you run with the dream or will you run alone

Or will you run against and finally reveal

Why some die young

Sun Hands

I'll endure the night

For the promise of light

I'm doing fine now, and I hope things will only get better from now on. It looks like it.

I'm so glad I am surrounded by awesome people. I love you all. Hope you know that, even though I don't say it often enough.